Canım Aşk'ım, Sen hep iyi ki varsın Günışığım...

Uzun bir yazdı. Ondan önce kış bitmek bilmedi, sonra bahar.  Yolculuklar, hasret ve kavuşmaların arasından bir veda yazıldı üstümüze...  Zormuş, çok zormuş böyle vedalara  katlanmak.  Tahmin edilemez, yaşamadan anlamak imkansız.  Gözlerinizin içine içine yağar  çaresizliğiniz.  Eliniz kolunuz  yapraklarını döken bir ağacın kurumuş dalı gibi  bükülür, dermansız kalır.  Hislerinizin omuzuna başınızı dayayıp geçmesini beklersiniz, bu ani kalp ağrınızın... Geçmez.  Bunu kendinize itiraf etmekten kaçınırsınız... Düşüncelere dalmamak için beyninizi oyalayacak bir gürültü icat edersiniz.  Hem tanıdık hem de o güne kadar hiç duymadığınız bir şarkıyı mırıldanmak gibi.  Bu da olmuyor. Bir bakmışsınız, duşun altında gözyaşlarınızla yıkanıyorsunuz...  Bir garip huzur karışır hüznünüze.

Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız,
O mahur beste çalar, Müjgan'la ben ağlaşırız.
Gitti dostlar, şölen bitti, ne eski heyecan ne hız,
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar, Müjgan'la ben ağlaşırız.

Bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı,
Güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı,
Hoyrattı gülüşleri, aydınlığı çalkalardı,
Gittiler akşam olmadan, ortalık karardı.

Bitmez sazların özlemi daha sonra, daha sonra
Sonranın bilinmezliği bir boyut katar ki onlara.
Simsiyah bir teselli olur belki kalanlara
Geceler uzar, hazırlık sonbahara.

Attila İLHAN