Hayat bir yolcukluk. Bir yol macerası- inişleri, yokuşları, durakları, keşifleri ile.  İlk çığlık

ile ilk adım atılır ve her Can kendi kaderine yola çıkar. Yaşam, ışığa(bilinç) ve özgürlüğe(huzur) ulaşmak için  bir labirentin dar, karanlık sokaklarından geçmek midir?..  Bu zor yolculuğun sonu herkes için  farklı, yoksa Kader bu mu?.. İlk adımdan sonra kendine sorduğu tüm soruların cevaplarını bulmak için durmadan yürüyor insan. Kendine ulaşmak

için,  bulmak için, ya da, içindeki gücün farkında olmadan, sadece "yürü" dendiği için...
Bir bebeğin dünyaya gelişi kendi başına muhteşem, mucizevi bir olay. Küçük, masum, savunmasız bir Can ellerinize sığınıyor.  Hem savunmasız hem de  çok güçlü!  Gücü annenin tüm ağrılarını dindirip, tüm endişeleri bir anda yok edebilir.  Bir mucize doğuyor ellerinize ve size hatırlatmak için geliyor: "Hey, bakın ben geldim, tıpkı sizin geldiğiniz gibi, tıpkı sizin mucizeniz gibi! Ben geldim!"
Yolculuk her nereye götürürse götürsün bizim yolculuğumuzdur. Tıpkı yeni doğmuş bir bebek misali kendimizi  masum rehberimiz - yüreğimize bırakıp, mantığımıza güvenirsek eğer  içimizdeki, kendi ellerimizle yükselttiğimiz tüm duvarlar yıkılır, kendimize ulaşırız.  Ruhun tutsaklığının sona ermesidir kendine varmak ve kader adımlanmamış taşlarda kazınmış kalır... 

eylül a.

 (lütfen, kaynak belirtmeden alıntı yapmayın, teşekkürler)

Kolay olanı zorlaştırmak mıdır yaşamak?

Güzel olanı çirkinleştirmek...

Yakın olanı uzaklaştırmak mı?

Bir mucizedir yaşamak, hatta mucizeler toplamıdır.  

Ve yaşamak bir fırsattır, Aşk'ı bulmak için, Aşk'ın sizi bulması için...

Mutluluğun kapısı

Mutluluğun kapısı kapandığında başka bir kapı açılır, ancak çoğu zaman kapanmış olan kapıya bakakaldığımızdan, bizim için açılmış olan diğer kapıyı göremiyoruz. Gerçek şu ki; ne istediğimizi bilmiyoruz, onu kaybedene kadar. Ve  bir şeye sahip olmadan onun bizim olduğunu bilmediğimiz de bir gerçek.