Çocuk üç yaşında, etrafındaki dünyayı keşfederken yeni, önemli bir döneme adım atıyor - çubuk adamlar çizmeye başlar. Nokta-nokta-virgül,  tire-eksi işareti-çember...  Bir yuvarlak kafası için, sonra bir elips  vücudu için ve kollar, bacaklar-bu resimler, çocuğun etrafındaki insanları normal ve uyum içinde algıladığını gösterir.  Eğer resimlerde vücudun bir parçası eksik  ise bu çocuğun geçirdiği bir travmayı veya maruz kaldığı bir cezayı ya da  tacizi işaret eder.



Ailesini resmederken, çocuk  her bireyin kişisel ve sadece ona has özelliklerini birebir kopyalarak, ailedeki  konumlarını belirler.  Bireylerden bazılarını daha ayrıntılı, detayları vurgulayarak çizdiyse bu çocuğun  onlara karşı olan güçlü bağlılığı, sevgisinin ifadesi olarak yorumlanır.
Eğer çocuğun resmettiği çubuk adamın kolları yanlara düşük, elleri ise yumruk şeklinde  ise bu  çocuğun (olumsuz)negatif algısını  ve bazen de agresifliğini ifade eder.
Ve tam tersi, eğer çubuk adamların elleri havadaysa veya aile bireyleri el ele ise bu çocuğun pozitif algısını ve ailesinin geleceğinden emin olduğunu gösterir.

4-5 yaşlarında çocuklar sıklıkla insan vücüdunun iç organlarını çizerler.  Bu, çocuk psikolojisinde şeffaflık ilkesi olarak tabir edilir.  7-8 yaşlara kadar  bu davranış normal kabul edilir. Bu yaştan sonra da devam ederse bu  bir anomaliyi işaret eder- gerçek ve hayal dünya algısını engelleyen psikolojik veya fizyolojik travmayı,  bilinçaltı istek veya korkuyu.


Diyelim ki çocuk resmi iki dikey alana ayrılır-sağ ve sol.  Her bir alan kendi anlamını taşımakta. Sağ - dışsal-çocuğun baba ile olan ilişkisini ve gelecek hakkında görüşünü ifade eder. Sol - içsel- yaşanmış olanları, çocuğun evine  ve öncelikle anneye olan bağlılığını.  Bir başka kişinin çocuğun üzerinde olan otoritesi ile de bağdaştırılabilir veya etkisi altında kaldığı bir şey.
Resmin üst kısmı çocuğun manevi alt kısmı ise nesnel faaliyetlerini ifade eder. Çocuklar babalarını büyük ve güçlü, evin zeminine veya yere kendinden emin olarak duruyor resmederler. Bu gösterir ki çocuklar evdeki maddi varlığın hakimiyetini babalarıyla özdeşleştiriyorlar.


Kendine güvenen, uyumlu olan çocuk  resmini kağıdın ortasına toplayarak yapar.  Yaşıtları ile sorunlu ilişkileri  olan ve özbenlik algılaması sorunları olan çocukların resimleri ise kağıdın bütününe yayılır.

Ve:

* Mutlu, kendine güvenen çocuk çok belirgin ve kalın  çizgiler ile resmini çizer.
* Kararsız çocuk tam tersi, pastel renkler seçer ve bellli belirsiz, kaleminin ucunu kağıda hafifçe dokundurarak resim yapar bu yüzden resimlerindeki renkler soluk ve ifadesizdir.  Böyle bir çocuk ilgiyi üzerine çekmekten kaçınır.
* Agresif(saldırgan) çocuk  kalemlerini sık sık istemeyerek kırmaktadır veya ispirtolu kalemi çok çabuk bitirmektedir.
* Uysal karakterli çocuk çoğunlukla dalgalı çizgiler kullanır.
* Güçlü iradeli çocuklar, geleceğin gerçekçileri, düz çizgilerle, doğru açılarla resmetmeyi tercih ederler. Dairesel, elips şekillerini nadiren kullanırlar.